حضرت علی(ع) با کافری ذمی، یعنی غیر مسلمانی که در پناه حکومت اسلامی زندگی می کرد ، همسفر شد. آن مرد علی را نمی شناخت و نمی دانست خلیفه وقت است، از او پرسید: بنده خدا! کجا می روی؟

فرمود:کوفه می روم. همین که راهش جدا شد مرد ذمی دید که رفیق مسلمانش هم با او می آید ،گفت:

-مگر نگفتی به کوفه می روم؟

-بله.

-راه را عوضی گرفتی؟

-نه، راه را می دانم.

-اگر راه را می دانی چرا بامن می آیی؟

-این یکی از مراسم کمال خوش صحبتی است که انسان در هنگام جدا شدن از همراهش، او را مشایعت  کند، پیغمبر(ص) چنین

فرموده است.

-راستی در اسلام چنین دستوری هست؟

-آری.

-پس پیروانش به خاطر این گونه خلق و خوی نیکوی وی از او پیروی کرده اند، شاهد باش که من هم دین شما را پذیرفتم.

آنگاه با آن حضرت برگشت و همین که دانست او امیر مومنان علی(ع) است در حضور وی مسلمان شد.

نقل از کتاب زیبای  داستان های شیرین